Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Καύση ή ταφή των κεκοιμημένων;

Άρθρο του Πυραγού Λίβερη Χ. Χρήστου, Δημόσιου κατήγορου ΔΙ.Π.Υ. Αθηνών,  Θεολόγου – Κατηχητή


  Αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες, είναι γνωστό τοις πάσι ότι η στάση που θα κρατήσει μία κοινωνία απέναντι στους νεκρούς της είναι δείκτης πολιτισμού της κοινωνίας που έζησαν.
   Η ποιότητα αντιμετώπισης απέναντι στο άψυχο σώμα του συνανθρώπου μας μπορεί κάλλιστα να αντιστοιχηθεί με την ποιότητα της στάσης απέναντι στους ζωντανούς συνανθρώπους μας.
   Στις μέρες μας, και ας αναρωτηθεί κανείς μόνος του το γιατί, πολλά ακούγονται για το δίλημμα: Καύση ή ταφή.

   Όσοι τάσσονται υπέρ της καύσης, φέρνουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πολλά και διάφορα εύλογα επιχειρήματα όπως ότι η καύση δεν είναι κάτι καινούργιο, αφού υπήρχε και στην αρχαιότητα, ή επιχειρήματα του τύπου, ο καθένας, ως ελεύθερη προσωπικότητα, έχει δικαίωμα να επιλέξει το είδος της κηδείας του, χωρίς να σημαίνει αυτό, ειδικά για τους χριστιανούς, ότι αρνούνται τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Επίσης κηρύττουν ευθαρσώς ότι η καύση λύνει το πρόβλημα έλλειψης χώρου, περιορίζει την ρύπανση των υπογείων υδάτων, είναι μία οικονομική λύση, και δεν βλάπτεται πουθενά η διδασκαλία της εκκλησίας μας περί της αναστάσεως των νεκρών, από τον τρόπο λύσης του σώματος.
   Στον αντίποδα τώρα, όσοι στον ελλαδικό χώρο υπερασπίζονται την ταφή λένε ότι η ταφή είναι συστατικό στοιχείο του ελληνορθόδοξου πολιτισμού, δόγμα της πίστης μας, αδιάλειπτη ακολουθία της παράδοσης μας και κάθε αίτημα καύσης, σύμφωνα με τα σημερινά κοινωνικά κριτήρια είναι έκφραση μηδενιστικού τρόπου ζωής. Συνεπώς, κάθε συζήτηση για την καύση των νεκρών, δηλώνει ξενομανία, εκφράζει αισθήματα μειονεξίας, και χαρακτηρίζεται ως μία <<πολιτισμένη ανθρωποφαγία>>.
   Η καύση τώρα στην Αγία Γραφή, ως ορθόδοξοι χριστιανοί πρέπει να γνωρίζουμε ότι είναι μέσο τιμωρίας, ατίμωσης και η στέρηση του ενταφιασμού λογίζεται ως κατάρα. Όποιος υποτιμά το σώμα του νεκρού, υποτιμά το άγιο Πνεύμα, αφού το ανθρώπινο σώμα είναι ναός του αγίου Πνεύματος, αλλά και το νεκρό σώμα είναι και λέγεται κατ΄ εικόνα Θεού. Η ταφή δηλώνει σεβασμό και αγάπη στο σώμα και όχι εχθρικότητα και υποτίμηση προς αυτό. Επίσης δηλώνει τη συμμόρφωση προς το παράδειγμα του Χριστού, της Θεοτόκου, του Προδρόμου, των αγίων και μαρτύρων που ετάφησαν και δεν κάηκαν. Με την καύση δεν θα είχε η εκκλησία τη δυνατότητα να διαπιστώνει την αγιότητα των κεκοιμημένων. Αν τα σώματα των αγίων είχαν καεί, δεν θα είχαμε άφθαρτα και ακέραια λείψανα που δηλώνουν τη θέωσή τους.
   Με την καύση, ο μυστηριακός τύπος της κηδείας, δεν συνάδει με την καθιερωμένη ορθόδοξη νεκρώσιμη ακολουθία και μετατρέπεται σε μία δυτικού τύπου άνοστη και ξερή τελετή, όπου το σώμα παραδίδεται στην <<αδηφάγον μανίαν της τεχνολογίας>>.
   Όλοι μας, αγαπητοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες, έχουμε παραβρεθεί σε κηδεία. Τι ανάμεικτα συναισθήματα μας δημιουργούνται.H θέαση του κεκοιμημένου προκαλεί μνήμη θανάτου και έτσι εμείς οι ζώντες, έχουμε την ευκαιρία να σκεφτούμε την δική μας στιγμή του θανάτου μας και να προετοιμαστούμε με μετάνοια γι΄αυτήν. Εξάλλου ο τάφος λέγεται και μνήμα επειδή είναι τόπος μνήμης του νεκρού και του θανάτου.
   Όσον αφορά τώρα πρώτον :Για την δαπάνη ταφής, συμφωνώ ότι είναι πολυδάπανη, αλλά και η καύση δεν πάει πίσω. Θα μπορούσε η ταφή να γίνει πιο συμφέρουσα, αν πάψουν οι εκπρόσωποι της εκκλησίας και τα γραφεία τελετών, να εκμεταλλεύονται με καθ οίον δήποτε  τρόπο το θάνατο των ανθρώπων. Δεύτερον: H ρύπανση από την καύση είναι μεγαλύτερη από εκείνη των κοιμητηρίων, και το πρόβλημα στενότητας του χώρου ταφής στις μεγαλουπόλεις θα μπορούσε να λυθεί πολύ εύκολα , αν υπήρχε διάθεση από την εκάστοτε κυβέρνηση, με την δημιουργία νέων κοιμητηρίων εκτός πόλεων.
   Ας μην παρασυρθούμε λοιπόν εμείς, ως ορθόδοξοι χριστιανοί από το νέο-εποχήτικο ρεύμα που φυσά δυνατά πάνω από την πατρίδα μας. Η παραμονή στην παραδοσιακή ταφή είναι για τα μέλη της ορθόδοξης εκκλησίας μας θέμα υπακοής προς αυτήν και τους θεσμούς της.   
Πηγή/ Διασκευή: Από την Γένεση στη Γενετική- Απόστ. Β. Νικολαΐδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου