Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Έρωτας Αγάπη Γάμος

Διασκευή του άρθρου του Απόστολου Β. Νικολαΐδη από τον  Πυραγό Λίβερη Χ. Χρήστο, Δημόσιο κατήγορο ΔΙ.Π.Υ. Αθηνών, Θεολόγο – Κατηχητή


Ο έρωτας αποτελεί μία αναγκαία συνθήκη για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, που σκοπό έχει την διοχέτευση αγάπης και προς τον Θεό και προς τον πλησίον.
Είναι ένα θέμα που συνδέεται με τις σχέσεις ενότητας, συνάντησης και γνωριμίας των δυο φύλλων, δηλαδή με το γάμο, αλλά και με την <<εν Αγίω Πνεύματι>> συνειδητοποίηση της επικοινωνίας Θεού και Ανθρώπου ως υπέρτατη αγαλλίαση, η οποία τελειοποιείται στο πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού, Χριστού.
Η ουσία του έρωτα πραγματικά στις μέρες μας έχει υποστεί μεγάλο εξευτελισμό και πλήρη κακοποίηση. Είναι πολύ σημαντικό αγαπητοί μου να ξεκαθαρίσουμε απ’ την αρχή ότι ο έρωτας δεν ταυτίζεται με την σεξουαλικότητα και τον άκρατο ηδονισμό όπως νομίζουν και θέλουν να νομίζουν οι πολλοί.


Στη γλώσσα των πατέρων της Ορθόδοξης εκκλησίας μας η λέξη έρωτας έχει την έννοια της έντονης αγάπης και της μεγάλης φιλίας. Η πατερική θεολογία προσέδωσε στον έρωτα απεριόριστο βάθος αξίας και νοήματος όταν προέβαλε ως πηγή και κατάληξή του τον ίδιο το Θεό.
Ο Χριστός μας είναι το πρόσωπο του έρωτα. Είναι ο ίδιος ο έρωτας. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος θα γράψει με απύθμενη τρυφερότητα περί αυτού <<ο εμός έρως εσταύρωται>>.
  Ως <<φυσική δύναμη>> λοιπόν ο έρωτας δεν αρχίζει και τελειώνει στη σχέση ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα. Η πληρότητά του υπάρχει μόνο στην ερωτική φορά προς το Θεό και γι αυτό είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το ανικανοποίητο της ύπαρξης μας δεν έχει να κάνει πάντα με τον σύντροφο μας αλλά έχει να κάνει και με τις δικές μας μη ρεαλιστικές προσδοκίες από τον άλλον.
  Έτσι λοιπόν ο έρωτας εκφράζει την βαθιά σχέση πιστού και Θεού σε σημείο που χαρακτηρίζεται ως θείος έρωτας και περιγράφεται με ερωτικούς όρους. Αυτό ακριβώς συμβαίνει μέσα στην Αγία Γραφή, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το κείμενο που φέρει τον τίτλο <<Άσμα Ασμάτων>> και που σας προτρέπω να το μελετήσετε.
  Η στάση της θρησκείας απέναντι στην ερωτική ζωή των ανθρώπων έχει να προσδώσει θετικά στοιχεία, όπως, τον απεγκλωβισμό της ερωτικής σχέσης από την ηδονιστική της διάσταση και την σύνδεση της με τον πνευματικό και θείο έρωτα. Εξάλλου, έρευνες απέδειξαν τη βαθιά και ουσιαστική σχέση μεταξύ θρησκείας και έρωτα. Σε αυτή την περίπτωση ο έρωτας γίνεται το μέσο για την περιγραφή του βαθμού έντασης της σχέσης και κοινωνίας ανθρώπινης ψυχής και Θεού. Έτσι η σύνδεση αυτή του έρωτα με την αγάπη είναι αυτή που ακυρώνει το συμφεροντολογικό, εφήμερο, βίαιο, άχρωμο και προβληματικό κοσμικό έρωτα.
  Γενικά, στην σημερινή εποχή υπάρχει σοβαρό έλλειμμα ερωτικής αγωγής. Πολλοί λίγοι γνωρίζουν πραγματικά και αληθινά ότι ερωτική αγωγή σημαίνει άσκηση στο πως να ενεργεί κανείς  αγαπητικά και ερωτικά.
  Μία υγιής ψυχολογική και πνευματική εξέλιξη της ανθρώπινης αυτοσυνειδησίας προϋποθέτει την αξιοποίηση των φυσικών δυνάμεων με τι οποίες δυνάμεις επροίκησε η σοφία του Δημιουργού όπως: τη λογική, τη θέληση, το θάρρος, το θυμό αλλά και τον έρωτα.
  Γι’ αυτό λοιπόν η ποιμαντική της εκκλησίας μας αλλά και η σύγχρονη παιδαγωγική εκπαίδευση οφείλουν να διασώσουν αλώβητη και να επιστρέψουν τρόπο τινά, στα παιδιά και στους έφηβους αυτή τη << φυσική δύναμη>> του <<έραν>>, δηλαδή τη δύναμη να ερωτεύονται, όπου δια μέσου της οποίας θα αγαπήσουν και τον Τριαδικό μας Θεό.
  Στόχος λοιπόν είναι, όχι η απώθηση ή άρνηση της ερωτικής ορμής του εφήβου, αλλά δια της αγωγής, η αποκατάστασή της στη φυσική λειτουργικότητα έτσι ώστε να εξελιχθεί σε αγάπη για τους άλλους, τον εαυτό του, ολόκληρη την κτίση και το Θεό, αφού ο έρωτας αποτελεί έντονη μορφή αγάπης. Έτσι εκείνος που βιώνει την αγάπη δεν φθονεί από ζήλια, δεν περιαυτολογεί σαν αυθάδης, δεν αλαζονεύεται, δεν ασχημονεί κάνοντας απρέπειες κατά του πλησίον. Δε ζητεί μόνο το δικό του συμφέρουν αλλά και του πλησίον. Δεν εξάπτεται εναντίον εκείνον που τον λυπούν μα και αν πάθει κανένα κακό από άλλον δεν τον λογαριάζει. Δεν χαίρεται αν αυτοί που αγαπά βρίσκονται στο άδικο ενώ χαίρεται μαζί τους όταν βρίσκονται στην αλήθεια και στην δικαιοσύνη. Υπομένει κάθε πειρασμό και ανταποδίδει καλό στο κακό.Εν κατακλείδι, ο εργάτης του έρωτα ποτέ δεν χάνει την αγάπη του προς τον πλησίον.
  Τώρα, επί τη βάσει  της ερωτικής έλξης που ο Θεός έβαλε ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα συνάπτεται ο γάμος. Ο ίδιος ο Θεός καθώς η ορθόδοξη εκκλησιαστική γραμματεία περιγράφει <<ηδονήν ενέσπειρε>>, <<έρωτα εγκατέσπειρε>> την μετά <<σφοδρότητος αγάπην>>, γι’ αυτό αγαπητοί μου, <<δυνάμει του έρωτα>> ο άνθρωπος αποσπάται από την σταθερότητα των συγγενικών δεσμών και ενώνεται με έναν άλλον άγνωστο άνθρωπο.
  Ο Θεός λοιπόν μας καλεί στο γάμο για να ξεφύγουμε από το στενό συμφεροντολογικό πλαίσιο της ατομικής μας ύπαρξης και έτσι  να συγκροτήσουμε τον ολοκληρωμένο άνθρωπο, αφού κανείς από μόνος του δεν μπορεί να εκπληρώσει τον προορισμό του και να νοιώσει ως όν αυτάρκη κατά το πέρασμά του από αυτή εδώ την γήινη παρουσία του.
  Ο έρωτας στο γάμο που είναι η αγαπητική δύναμη των συζύγων, αποτελεί εικόνα για το πόσο αγαπά τον άνθρωπο ο Θεός και για το πόσο ο άνθρωπος θα πρέπει να αγαπά το Θεό.
  Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι <<η ουσία του γάμου είναι η αγάπη και ότι ο κύριος σκοπός του είναι η ενότητα του ανθρωπίνου γένους>>.
  Σε κάθε περίπτωση, ο γάμος δεν πραγματώνεται χωρίς θεϊκή δύναμη και χάρη γιατί δεν είναι μόνο καθαρά ιδιωτική υπόθεση του άνδρα και της γυναίκας, αλλά αποτελεί μέρος του δημιουργικού σχεδίου του Τριαδικού μας Θεού.
  Αυτή είναι λοιπόν η ουσία του έρωτα και έτσι βρίσκει το νόημα της η ευχή της εκκλησίας μας που διαβάζεται μέσα στο Ιερό Μυστήριο του γάμου <<και έσονται οι δυο σάρκα μίαν ώστε ουκέτι εισί δύο, αλλά μία σάρξ>> .
  Αυτή την αρχική ενότητα και κοινή πορεία του άνδρα και της γυναίκας διέσπασε και πολέμησε πυρπολώντας την ο διάβολος με την αμαρτία. Έτσι με τη απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, ο άνθρωπος αλλοτριώνεται και κτηνοποιήται με την διαστροφή του ερωτικού στοιχείου συμπαρασύροντας στην πτώση και την αλλοτρίωση τη σχέση των δύο φίλων και κατά συνέπεια τον γάμο.
  Μόνο η ρεαλιστική παρουσία του Χριστού στον γάμο και όχι απλά μόνο η ευλογία της εκκλησίας, μετατρέπει τον έρωτα σε αγάπη εξυψώνοντας το γάμο σε <<μυστήριο μέγα>>. Γι’ αυτό λοιπόν η ρεαλιστική παρουσία του Χριστού στο γάμο γίνεται κατ’ εξοχήν με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας που είναι το μυστήριο που φανερώνεται ο Χριστός και ενώνεται το κτιστό με το άκτιστο.
  Αγαπητοί μου, δεν μπορώ να σας περιγράψω ακριβώς πως αισθάνεται και τι πραγματικά βιώνει το ευλογημένο ζευγάρι την στιγμή που κοινωνά συνειδητά, με την πρέπουσα προετοιμασία και την άδεια του πνευματικού τους πατρός ,όπως ακριβώς δεν μπορώ να σας περιγράψω την γλυκύτητα του μελιού αν δεν  βουτήξετε το δάχτυλο σας μέσα αφού η παρουσία του Κυρίου στη Θεία Ευχαριστία δεν είναι απλώς συμβολική αλλά είναι παρουσία πραγματική.
  Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν αυτήν την αναφορά σχετικά με τον έρωτα την αγάπη και το γάμο, σας επισημαίνουμε ότι, έρωτας είναι η ενοποιός εκείνη δύναμη που συντελεί στην ανασύνδεση της κατακερματισμένης ανθρώπινης φύσης επαναφέροντάς την σε κοινωνία με τον Θεό. Ο έρωτας αποτελεί έντονη μορφή αγάπης και κινείται σε κατακόρυφη και οριζόντια κατεύθυνση δηλαδή την ένθεη και την φυσική όπου ως ένθεη μορφή ωθεί τον άνθρωπο, ως κορωνίδα της δημιουργίας, σε κοινωνία με τον δημιουργό και Θεό του, ενώ η φυσική μορφή τον οδηγεί στον γάμο.
Ο έρωτας προσφέρει στον άνθρωπο την δυνατότητα να οδηγηθεί από την ιδιοτελή κίνηση στην ανιδιοτελή κοινωνία. Αν αρνηθεί ο άνθρωπος να αξιοποιήσει τη φυσική δύναμη του έρωτα, παραπέφτει σε ζωώδεις καταστάσεις και εξευτελισμούς και γίνεται περίγελος απέναντι στον διάβολο, αφού αμαχητί υπακούει πιστά στα κελεύσματά του. Ας μην ποτέ ξεχνάμε ότι ο διάβολος είναι υπαρκτό πρόσωπο και σκοπό έχει να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μονοπάτια αμαρτίας, αδιεξόδου και αιώνιας ψυχικής απώλειας. <<Μη γένοιτο!!!>>.
  Η καλή χρήση λοιπόν του έμφυτου και συναρπαστικό στοιχείο του έρωτα που εμφωλεύει μέσα στον άνθρωπο τον οδηγεί με ασφάλεια σε <<οδό σωτηρίας>> και σε καταστάσεις <<προπτωτικής κοινωνίας>>. Αμήν!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου