Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Άρθρο:Νεκτάριου Μαστρογιαννίδη
Διασκευή: Πυραγός Λίβερης Χ. Χρήστος (Θεολόγος – Κατηχητής)

Σε επιστολή του ο Απόστολος των εθνών Παύλος έγραφε: «εν παντί θλιβόμενοι, αλλ’ου στενοχωρούμενοι» μιλώντας για την ζωή του και για την ιερά περιπέτεια του στον αμπελώνα του Χριστού. Έβλεπε τις διάφορες θλίψεις, δοκίμαζε συχνά – πυκνά τα βέλη των θλίψεων και πειρασμών, αλλά είχε την επίγνωση ότι όλα οδηγούν στην σωτηρία και στην επικράτηση του θελήματος του Θεού στην ζωή του.
Γι’ αυτό έδιωχνε την χωρίς νόημα στενοχώρια, δηλαδή την απελπισία. Και θέλοντας να δείξει ότι θλίψη και πνευματική ζωή ταυτίζονται, αγώνας και πειρασμός εναρμονίζονται, παραθέτει σε μας τους αγώνες των ευλαβών και ενάρετων της Π.Δ.. Γνωρίζουμε τα κατορθώματα των Αγίων, των Μαρτύρων και τα θαυμάζουμε, ίσως όμως σπάνια να ανατρέχουμε στα «της ευσεβείας αρχέτυπα», που δηλώνουν την διαχρονική αξία και το δυναμισμό της Πίστεως.Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λέγουν ξεκάθαρα ότι όλες οι θεοφανείες και οι θαυμαστές ενέργειες στην Π.Δ. ήταν του Υιού. Ήταν εμφανίσεις του Άσαρκου Λόγου που δήλωνε την παρουσία και την πνευματική Του βοήθεια. Αυτός είναι που τους δυνάμωνε σε κάθε τους βήμα.
Ας αναφέρουμε λοιπόν πρώτα τους Ισραηλίτες και την ταλαιπωρία τους μέσα στην έρημο.
Ο Θεός τους έστελνε τροφή, τους σκέπαζε με νεφέλη, τους οδηγούσε πύρινος στύλος και τους ξεδίψαγε με νερό μέσα από την πέτρα. Τί ερμηνεύει ο Παύλος; «έπινον εκ της πνευματικής ακολουθούσης πέτρας η δε πέτρα ην ο Χριστός». Εκείνος λοιπόν, κατ’ εντολή του Θεού, παρακολουθούσε και βοηθούσε τον εκλεκτό Ισραήλ.   

Αλλά και οι Τρείς Παίδες, οι προστάτες μας, που ρίχθηκαν στην κάμινο που είχε επταπλασίως καεί και διεφυλάχθησαν υπό Αγίου Αγγέλου σώοι και αβλαβείς. Ποιός ήταν ο θαυμάσια και τεράστια ποιών; Ακούστε το γνωστότατο τροπάριο: «Παίδας ευαγείς εν τη καμίνω, ο τόκος της Θεοτόκου διεσώσατο, τότε προτυπούμενος» . Αυτός λοιπόν ο Άσαρκος Λόγος «διέτρεχε» πνευματικά την οικουμένη και τελούσε θαυμαστά τα οποία οι καθαροί στη διάνοια κατανοούσαν.
  Τέτοιοι ήταν οι Προφήτες, οι Δίκαιοι, ο Ιώβ, που έδωσαν με διαφόρους τρόπους τη μαρτυρία τους στο χώρο της Π.Δ. ενισχυόμενοι από τον Χριστό. Ο Ιερός. Χρυσόστομος θα πεί χαρακτηριστικά: «νέους και παλαιούς έχων μαργαρίτας αλλ’εν απάντων το κάλλος». Ο χώρος δηλαδή της Εκκλησίας έχει μαργαριτάρια παλαιά και νέα των οποίων το κάλλος, η ομορφιά είναι όμοια και ισάξια.  
  Αυτό που πρέπει να μας μείνει από την Κυριακή των Αγ. Πάντων, είναι το σταθερό, αμετακίνητο και καρτερικό φρόνημά τους.
  Στην εποχή της αστάθειας και αβεβαιότητας, της ευκολίας και της επιπόλαιας αλλαγής επιλογών, έρχονται οι Άγιοι να μας δώσουν το μήνυμα της σταθεράς επιμονής, σε δοκιμασμένες αξίες και ήθη χρηστά. Σε πεπατημένα μονοπάτια έμπειρων και ενάρετων ανθρώπων. Στην τοποθέτηση του Θεού στην ζωή μας ως Πρώτου και Μοναδικού.
  Αυτό έκαναν οι Άγιοι, έδωσαν «πρωτιά» στον Θεό, Τον θεώρησαν πολύτιμο γι’ αυτό και έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν. Έδωσαν το ίδιο τους το αίμα, την ίδια τους την ζωή! Πάνω από συγγενείς, φίλους, συμφέροντα κοσμικά και επιδιώξεις. Είναι μήνυμα στην τόσο αποχρωματισμένη ιδεολογικά και πνευματικά εποχή μας.
  Ομολόγησαν την πίστη στον Χριστό και την δύναμη που έχει αυτή η πίστη. Γι’ αυτό και μαρτύρησαν γέροντες, παιδιά, γυναίκες με ασθενική φύση. Η χάρις ήταν ικανή να επισκιάσει την οποιαδήποτε αδυναμία. Γιατί υπήρχε η αγάπη του Θεού που υπερνικούσε για χάρη τους κάθε δυσκολία. Ο Νικόλαος Καβάσιλας θα πει πως οι αθλήσεις και οι δοκιμασίες κάθε Μάρτυρα και κάθε Αγίου ήταν «πόνοι ερώτων», δηλαδή ανθρώπων που είχαν στην καρδιά τους την αγάπη και τον έρωτα του Θεού. Έτσι έκαναν την όποια θαυμαστή υπέρβαση. 
  Όμως σύμφωνα με τους Πατέρες Άγιοι και Μάρτυρες δεν είναι μόνο όσοι έδωσαν το αίμα τους στο Θεό, αλλά και όσοι υπέμειναν και δοκιμάστηκαν για να τηρήσουν τις εντολές του. Και πραγματικά αυτό το καταλαβαίνουμε στην πραγματικότητα που ζούμε. Πόσο δύσκολο είναι να ακολουθήσουμε τα προστάγματα του Θεού στην σημερινή καταλυτική κοινωνία που βρισκόμαστε. Κάθε τι στο παρόντα κόσμο είναι δηλητηριασμένο από την αλόγιστη βουλιμία της απόλαυσης, του εύκολου κέρδους, της εγωκεντρικής διάθεσης του ανθρώπου..Ο Μέγας Αθανάσιος σε ένα λόγο για τους Μάρτυρες της Πίστεώς μας λέει: «Η αμαρτία ξηραίνει την καρδιά μας. Το έδαφος της ψυχής μας κάνει ρωγμές και η χάρις του Θεού απομακρύνεται». Τότε η ζωή, ο αγώνας των Αγίων και Μαρτύρων της Πίστεώς μας, το παράδειγμα τους, σαν «νέφος δροσώδες» καταφθάνει και απαλύνει κάθε τι αρνητικό και δίνει ελπίδα ζωής και επιβίωσης στην ταλαιπωρημένη υπό του «καύσωνος» της αμαρτίας υπάρξής μας.. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου